Naast bier drinken en daarover schrijven, heb ik nog meer boeiende hobby’s. Zo vind je mij drie keer per week in de sportclub en een keer per week in de Russische les. Hobby’s die weinig met elkaar te maken hebben… Of niet? Die caloriebommetjes die zichzelf “glas bier” noemen moeten er nu eenmaal af gesport worden. En de Russen? Die drinken meer dan alleen wodka!
De aristocratie in tsaristisch Rusland kon de biertjes van de familie in Engeland wel waarderen. Porters en stouts werden dan ook in groten getale geïmporteerd. Er was maar één probleempje, namelijk het schamele alcoholpercentage, dat bij de modale stout rond de 8,0% ligt. Voor elk probleem bestaat gelukkig een oplossing. De Engelsen voegden wat meer alcohol toe en zie daar, de Russian imperial stout was geboren!*
Aan het hof van Catharina de Grote (Ja, nog een Kat. Neen, toeval bestaat niet.) had de stout evenveel allure als een glas champagne. Reden genoeg voor mij om een blogpost te wijden aan de stout. Ik proefde een Russian imperial stout (in een coupeke, want ja, champagne-allure), een pittige stout en een hoppige stout van drie verschillende Nederlandse brouwerijen.
Liefst had ik jullie aan de Dirty Katarina (damn, goede naam voor bier) van Two Chefs Brewing voorgesteld, maar dat bestaat blijkbaar niet meer, dus koos ik voor de “Emelisse Imperial Russian Stout“ van de Zeelandse Brouwerij Emelisse.
Deze kanjer is een klassiek voorbeeld van een Russian imperial stout. Van zo’n bier nip je niet even, je neemt een mondvol en laat de rijke rokerige smaken van koffie en chocolade tot je doordringen. Denk aan een koffiepauze met een mignonetteje noir de noir van Côte d’Or, maar dan met een bom alcohol erbij. Zo’n coupeke stout is volgens mij niet voor iedereen, maar ook niet uitsluitend voor corpulente Russische aristocraten. Probeer maar eens!
De tweede stout is de “Heet en Stout” van Brouwerij Breugem uit de Zaanstreek. Hij heeft zijn leuke naam te danken aan de pepertjes die eraan toegevoegd zijn. Bij het uitgieten is het bier schuimig en stroperig. Bij de eerste teug moet ik aan donkere chocolade denken. Het pepertje is voor mij iets te subtiel aanwezig, maar ik kan dan ook wel wat hebben. Volgens mij is dit biertje toegankelijker dan de Russian Imperial Stout, zeker als je wel te porren bent voor wat zoetigheid. Het perfecte dessertje na een pikante maaltijd?
Bij brouwerij Stanislaus Brewskovitch uit Enschede haal ik tot slot de “All black“, die zij omschrijven als een “strong pitch-black hopped up stout”. Dat zijn echter niet de woorden die mij overtuigen om dit biertje te kopen. Die eer komt het stukje van de Maori Haka op het etiket toe, wat mij weer doet denken aan andere hobby’s van vroeger. Het bier komt ook als een krachtige haka binnen in je mond. Eerst rokerig, dan een bom bitterheid. Als jij bij een IPA denkt “ik kan nog bitterder”, dan is dit hopped up pareltje misschien een leuk uitprobeersel?
Ik scoor slechte punten voor research voor deze post, want ik ontdek pas bij het schrijven dat er ook een Russian imperial stout “Jekatarina” (damn, goede naam voor bier) bestaat bij deze Stanislas Brewskovitch. En zo werd mijn “te-drinken”-lijstje weer een biertje langer…
*Na publicatie kreeg ik ook nog andere bronnen te zien die het verhaal een beetje anders vertellen. De zwaardere stouts zouden ook al in Engeland gecirculeerd hebben, maar door hun populariteit alginds werd de stijl uiteindelijk vernoemd naar de Russen. Ik was er niet bij, maar hoe het ook zij, de Russen hebben hun bier graag boozy.
Kat drinkt bier 