De lente is in het land! Er komen knopjes aan de bomen, de vogeltjes kwetteren weer wat luider en de zon schijnt (sporadisch). Ik voel lentekriebels. En welk drankje past er beter bij een lentekriebel dan een fruitbiertje?
Als jonge, onervaren bierdrinker meed ik de fruitbieren. Ik kende dan ook alleen het mierzoete, plakkerige kriekbier dat op de lokale fuiven geserveerd werd en ik behoor tot die groep mensen die vindt dat bier niet naar snoepjes hoort te smaken. Intussen heb ik ontdekt dat het spectrum der fruitbieren zich veel wijder uitstrekt dan dat ik ooit voor mogelijk had gehouden. Deze week presenteer ik dan ook vier fruitbieren in vier uiteenlopende stijlen.
Ik begin met de Cherry Chouffe (8,0%), dat ik graag uitspreek als “Sjerrie Sjoef”, hoewel ik er niet zeker van ben of dat de bedoeling is. Dit eerder zware kersenbier is wel in balans, maar het is toch wat te zoet naar mijn smaak. Ik had er graag wat meer zuur in geproefd. Iets in mij vermoedt dat de intentie achter deze jongste telg in de Chouffe-familie was om mensen die niet echt van bier houden, maar door hun vrienden-bierliefhebbers meegesleurd worden op brouwerijbezoek in Achouffe, toch iets lekkers te drinken te bieden. Ik denk dan ook dat heel wat mensen echt blij zijn met de Cherry Chouffe, maar geef mij op brouwerijbezoek toch maar de La Chouffe. Of een proeverij van het hele assortiment, ahja…
Club Tropicana drinks are freee zong mijn favoriete pop-duo ooit. De Club Tropicana (3,8%) van Brouwerij Troost was jammer genoeg niet gratis, maar goed, voor een goed biertje ben ik altijd bereid om te betalen. Het is zelfs biologisch bier! De eerste slok doet mij meteen een muilke trekken, want wow, wat is dit zuur. Begrijp mij niet verkeerd, het is zeer lekker en ik ben helemaal pro zuur, maar de felroze kleur van het biertje had mij doen vermoeden dat ik overmand zou worden door plakkerige zoetigheid. Niets daarvan, want je krijgt een mondvol zuur gevolgd door een frisse passievruchtnasmaak. Het smaakt ook helemaal niet naar alcohol, ik heb zelfs het etiket gecontroleerd of ik niet per ongeluk een van de limonades van Troost had opengetroken. Als je van zuur houdt, is dit denk ik het perfecte biertje om met wat ijsblokjes erin verkoeling te zoeken op een hete dag.
Over hete dagen gesproken, het volgende biertje op de lijst heet Polyamorie (5,0%), oelala. De mango sour van Oedipus is volgens het etiket een orgie van een Berliner weisse, een Amerikaanse pale ale en een mango. Ik vind, als ik het uitgiet in een glas, dat het wel echt een witbiertje lijkt. Het smaakt ook naar een witbiertje. En misschien ben ik nog niet goed en wel bekomen van de extreem zure Club Tropicana, maar ik vind het ook niet uitgesproken zuur. Wel is het een licht en heerlijk verfrissend bier met een subtiele mangosmaak. En is subtiliteit niet het hoogste goed in een fruitbier? Geef toe, een chemische fruitsmaak die de smaak van het bier verdringt, heeft iemand daar echt een boodschap aan? Als je hart openstaat voor meerdere bierliefdes, geef deze dan ook zeker een kans!
Tot slot geef ik een kans aan de Naeckte Non Framboos (8,0%) van de Naeckte Brouwers uit Amstelveen. Niet alleen de naam van dit bier is hoogst verwarrend, ook de smaak is iets wat je niet veel meemaakt. Het bier is een variatie op de dubbel Naeckte Non (framboosloos, nvdr.). Aan dit donkere bier met een warme, bitterzoete smaak van karamel en chocolade werd een rijkelijke hoeveelheid frambozen toegevoegd. Het resultaat? Bier dat naar een biscuittaartje met laagjes chocolademousse en frambozenroom smaakt. Het is zoet, het is zuur, maar in essentie is het volgens mij gewoon een dessertje. Zo’n biertje waarvan je als het op is, nog steeds niet goed weet wat je ervan moet denken. Ik ga er nog wat verder over mijmeren…
Kat drinkt bier 
Eén opmerking over 'Fruitbiervertier'