Enkele weken geleden ging ik met mijn mama – Nad voor de vrienden en voor de rijm – op retraite naar Eindhoven. Het lot wilde dat wij een hotel hadden geboekt dat op een boogscheut van stadsbrouwerij 100 Watt lag. Men hoeft zich dus niet lang af te vragen waar wij onze zaterdagavond hebben doorgebracht…
De stadsbrouwerij beschikt over een sfeervol proeflokaal dat al goed vol zat toen wij onze entrée maakten. Gelukkig konden we nog een tafeltje bemachtigen, maar voor een volgend bezoek weten we dat reserveren aangewezen is. Al vrij snel wist ik wat ik wilde bestellen als aperitief (wat opmerkelijk is, want mijn keuzeproces in horecazaken neemt normaal minimaal dertig minuten in beslag). Het wordt een proefplankje met vier bieren en een portie bierbitterballen.
Zoals je kunt zien aan het gezicht van Nad op de foto, brengen de bieren ons veel blijdschap. Geheel volgens de bierplanketiquette, proeven wij van links naar rechts. De kleur van het meest linkse bier verraadt het al: dit is een witbier. De Witte Dame (5,1% vol.) is een goede starter. De smaak is net als de kleur heel licht (of lichtgeel, als u wil). Het is een verfrissende dorstlesser, waar geen echt uitgesproken smaak aan zit. Volgens de omschrijving zou hier sprake moeten zijn van “a hint of citrus”, maar die kunnen wij amper detecteren. Prima biertje, maar weinig spanning en sensatie.
Intussen zijn ook onze bierbitterballen gearriveerd. Die bieden spanning en sensatie in overvloed! Perfect knapperig aan de buitenkant, heerlijk smeuïg aan de binnenkant. Wat een feestmaal! Van bitterballen eten krijg je natuurlijk weer dorst, dus wagen wij ons aan het glaasje Allure (7,0 % vol.) op onze bierplank. De geur van tropisch fruit komt ons tegemoet wanneer wij aan deze American pale ale ruiken, maar in de smaak triomfeert de bitterheid. Dat komt door de genereuze hoeveelheid hop die gebruikt is bij de productie. Fris, fruitig, bitter, hier gaat ons hartje pas op en neer van hoppen!
Volgende in de rij is Non de Jus! (8,8% vol.), een opmerkelijke tripel met een bijzonder lijstje ingrediënten. Het is gebrouwen met ontbijtvlokken, waardoor ik het associeer met muesli. De toevoeging van kamille doet mij denken aan een rustgevend theetje. En het mysterieuze ingrediënt paradijszaad, in combinatie met de hoppen Endeavour en Challenger, geeft het bier een spacy vibe. Verwarrende verwachtingen. Het bier blijkt uiteindelijk kruidig te smaken, met een zweem van bitter en zoet. Het is een beetje sappig, waardoor het aangenaam voelt in de mond. Een aanrader voor de geoefende tripeldrinker!
En we moeten voortmaken want ook het biertje uiterst rechts wil graag geproefd worden! Die robijnrode schoonheid is de 150 Watt Quadruppel (10,0% vol.). Zoals de kleur en het alcoholpercentage al doen vermoeden, hebben we hier te maken met een stevig bier. Het dessert van deze bierplank ruikt heerlijk naar koffie en smaakt intens, zoet en plakkerig. De omschrijving laat ons weten dat we hier gedroogd fruit en geroosterd brood kunnen proeven, maar dat ontgaat ons. Misschien hebben we al te veel bier gedronken?
Nonsens nondedju! Wij gaan voor een volgende ronde! De keuze valt op de prijswinnaar Orchestra of Angels (6,3% vol.). Een slok van deze New England IPA en je hoort een engelenkoor zingen! De textuur is heerlijk zacht en romig in de mond, de smaken zijn perfect in balans. Er is bitterheid, er is een overvloed aan tropisch fruit. Voor een keer fluisteren het engeltje en het duiveltje op je schouders hetzelfde: toee nog eentje. En wie zijn wij dan om niet te luisteren…
Kat drinkt bier 